Road to Nandikadal அத்தியாயம் 50:: வில்லனின் வீழ்ச்சியும் ஈழத்தின் ஈமசடங்கும் (6)

( தொடர்ச்சி..)…
பிரபாகரனின் மரணத்தை பற்றி இராணுவதளபதிக்கு அறிவிக்க வேண்டியது கட்டாயமாகும். நெறிமுறைப்படி நான் இராணுவதளபதிக்கு அறிவிக்க வேண்டும். அவர் பாதுகாப்பு செயலருக்கு அறிவிப்பார். அந்த ஒழுங்கில் ஜனாதிபதிக்கும் அறிவிக்கப்படும். இராணுவ தளபதியை தொடர்பு கொள்ள நான் கடுமையாக முயன்றுகொண்டிருந்தேன். ஆனால் என்னால் அவரை அனுக முடியாமல் இருந்தது. பாராளுமன்றத்தின் விசேட அமர்வில் ஜனாதிபதியுடன் அவர் இருந்தார். அவருடைய தொலைபேசி அவரது இராணுவ உதவியாளரிடம் இருந்தது. 10 நிமிட கடுமையான முயற்சியின் பின் இராணுவ தளபதியுடன் என்னால் பேச முடிந்து. எனது வாழ்விலேயே மிக மகிழ்ச்சியான, பரபரப்பான அந்த செய்தியை அவருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.
”சேர் மகிழ்ச்சியான செய்தி” என்று நான் கூறினேன். “என்ன அது கமால்?” அவர் பதிலளித்தார்.” சேர் பெரிய தலை முடிந்துவிட்டது.” நான் கூறினேன். ”என்ன?”அவர் குழம்பி போய் கேட்டார். “சேர் நாங்கள் பிரபாகரனை கொன்றுவிட்டோம்” நான் தெளிவாக விளங்கப்படுத்தினேன். ஆனால் அவர் அதனை கிரகிக்க முடியாமல் உரத்த குரலில் “ என்ன?” எனறு மீண்டும் கேட்டார். சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்பதால் அந்த உரையாடலை அப்படியே வார்த்தைகள் மாறாமல் கீழே தருகின்றேன்
நான் : சேர் நாங்கள் பிரபாகரனை கொன்றுவிட்டோம்.
30 வினாடிகள் மௌனத்தின் பின்,
தளபதி : உண்மையாகவா?
நான் : இயஸ் சேர்
இன்னுமொரு 30 வினாடிகள் மௌனத்தின் பின்,
தளபதி : அது பிரபாகரந்தான் என்று உனக்கு எப்படி தெரியும்?
நான் : சேர் என்னிடம் இறந்த உடல் இருக்கின்றது.
தளபதி : ஓகே, உன்னிடம் இறந்த உடல் இருக்கின்றது ஆனால் அது பிரபாகரனின் உடல்தான் என்று உனக்கு எப்படி தெரியும்?
நான் : சேர் தயவு செய்து என்னை நம்புங்கள். இது பிரபாகரன்தான். நான்காம் வகுப்பு பிள்ளைகள்கூட இந்த மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொள்ளுவார்கள். இது பிரபாகரன்தான். தயவு செய்து இந்த நல்ல செய்தியை பாதுகாப்பு செயலருக்கும் ஜனாதிபதிக்கும் தெரிவித்து விடுங்கள்.
தளபதி : ம்ம்ம்….., நான் சொல்லும்வரை இதனை யாருக்கும் கூறிவிடாதே.
அவர் கூறுவதற்கு முன்பாக நான் பாதுகாப்பு செயலருக்கு கூறிவிடுவேன் என ஒருவேளை அவர் நினைத்திருக்க வேண்டும். உயர்ந்த ஒழுக்கத்தை பேணும் அதிகாரியாக அப்படியொரு எண்ணம் எனது மனதில் தோன்றவே இல்லை. எனது மூத்த கட்டளை அதிகாரியாக பாதுகாப்பு செயலளார் இருந்த நாட்களில் இருந்தே உயர்ந்த மரியாதை அவரிடத்தில் எனக்கு இருந்தாலும் இந்த அதி முக்கியமான உன்னதமான செய்தியை இராணுவதளபதியை கடந்து அவருக்கு நேரடியாக கூற நான் ஒருபோதுமே நினைத்ததில்லை.
கிட்டதட்ட இன்னுமொரு 5-10 நிமிடங்களின் பின் மீண்டும் எனக்கு அழைப்பெடுத்த இராணுவ தளபதி சிங்களத்தில் உரையாடியதை கீழே தருகின்றேன்.
தளபதி: கமால் எங்கே நிற்கின்றாய்?
நான்: சேர் அந்த கண்டல் காட்டுக்குள்தான்
தளபதி: இதோபார், நேற்று மாலை நீ எனக்கு அழைப்பெடுத்து எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, கண்டல் பற்றைகளை நன்கு தேடிய பின் ஒவ்வொரு அங்குல நிலத்தையும் நாம் கைப்பற்ரிவிட்டோம் என்று கூறினாயல்லவா?
நான்: இயஸ் சேர்
தளபதி: புலிகள் கதை முடிந்துவிட்டது என்றும் கூறினாயல்லவா? கூறினாயா இல்லையா?
நான்: இயஸ் சேர்
தளபதி: பிறகு இவன் எங்கே இருந்தான்?
நான்: சேர், அந்த கண்டல் பற்றைகளுக்குள்தான். நேற்று நாங்கள் தவறவிட்டுவிட்டோம்.
தளபதி: அப்படி எவ்வாறு நீ தவறவிடுவாய்? இதன் அர்த்தம் நீ ஒழுங்காக உன்னுடைய வேலையை செய்யவில்லை!
நான்: சேர், மிகவும் இருள் சூழந்து விட்டதால் நாங்கள் தவரவிட்டிருக்கலாம்.
தளபதி: நீ உன்னுடைய வேலையை ஒழுங்காக செய்யவில்லை. அப்படி செய்திருந்தால் நீ அவனை தவறவிடுவதற்கான வழியே இல்லை. அவன் தப்பித்து சென்றிருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று நினைக்கின்ராய்?
நான்: சேர், போர் முடியாமல் போயிருக்கும், ஆனால் அவன் தப்பிக்கவில்லை. நாங்கள் எப்படியோ ஒரு வகையில் அவனை கொன்றுவிட்டோம், சேர்.
தளபதி: உண்மைதான். நீங்கள் அவனை கொன்றுவிட்டீர்கள்தான். ஆனால் அவன் தப்பித்திருந்தால்? உன்னை நம்பி ஒரு வேலையை ஒப்படைத்திருந்தேன். நீ உன்னுடைய வேலையை சரியாக செய்யவில்லை.
நான்: சேர் அவன் தப்பித்திருந்தால் நான் மிக மோசமான நிலைக்குள் தள்ளப்பட்டிருப்பேன். ஆனால் அவன் தப்பிக்கவில்லையே சேர். அவன் தப்பிசெல்வதற்கு முன்பாகவே நாங்கள்தான் கொன்றுவிட்டோமே.
.
தளபதி: ஆம், உண்மைதான். நீங்கள் அவனை கொன்றுவிட்டீர்கள். ஆனால் அவன் தப்பித்திருந்தால்?
நான்: சேர், ஆனால் அவன்தான் தப்பிக்கவில்லையே. நாங்கள் அவனை கொன்றுவிட்டோம். அவனது உடல் இதோ என்னிடம் இருக்கின்றது.
கோபத்தின் உச்சிக்கே சென்ற அவர் என்னை பயங்கரமாக திட்டி கவனயீனம் மீதான நடவடிக்கை எடுத்தார். எனது இராணுவ வாழ்க்கையில் அவர் என்னிடம் இவ்வாறு நடந்துகொள்வது இது இரண்டாவது தடவையாகும். பிரபாகரனை கொன்று பெரும் சாதனையை செய்திருந்தாலும் தளபதி இவ்வாறு திட்டியது எனக்கு பெருந்த ஏமாற்றத்தையும் மனச்சோர்வையும் தந்தது. நான் மௌனமாக அவர் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். விசாரணை தொடர்ந்து.
தளபதி: இதோபார் அவன் தனியாக இருந்திருக்க மாட்டான். கூடவே ஏழெட்டு பேர்களாவது இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படித்தானே?
நான்: அதைவிட அதிகமாகவே இருந்தார்கள் சேர்
தளபதி: எத்தனை பேர் பத்து பதினைந்து பேர்கள்?
நான்: இல்லை சேர். எல்லாமாக 52 பேர் இருந்திருக்கின்றனர். நாங்கள் 52 இறந்த உடல்களை கைப்பற்றியுள்ளோம்.
தளபதி: என்ன? 52 சூ***க்கிற நாய்கள் நேற்று தப்பி இருந்திருக்கின்றான்களா?
நான்: இயஸ் சேர், அவன்கள் எல்லோரும் இங்கே எங்களிடம் செத்து கிடக்கின்றான்கள். யாரும் உயிருடன் இல்லை.
தளபதி: அப்படியென்றால் நீ உனது கடமையை எப்படி செய்திருக்கின்றாய்? உன்னிடம் எவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தோம் தெரியுமா?
( நண்பர்களே இதனை பெண்கள், சிறுவர்கள் வாசிக்க கூடும் என்பதால் ஒரு இடத்தில் பாவிக்கப்பட்ட சொல்லுக்கு*** குறிப்பிட்டுள்ளேன், அந்த சொல்லுக்கு மலவாசல் வழியாக உடலுறவு கொள்பவர்களை பேச்சுவழ்க்கில் கூறும் கொச்சையானது சொல்லாகும். நீஙகளே அதனை அந்த விடுபட்ட இடத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்)
( மிகுதியை இனிமேல்தான் மொழிபெயர்க்க வேண்டும்)
இதன் முந்தைய பகுதியை வாசிக்கவும், விடுபட்ட அந்த*** சொல்லை தெரிந்து கொள்ளவும் இந்த இணைப்புக்கு செல்லுங்கள்.

அத்தியாயம் 50: வில்லனின் வீழ்ச்சியும் ஈழத்தின்…

Opslået af Rajh Selvapathi på 16. marts 2018

x

Check Also

Road to Nandikadal அத்தியாயம் 50:: வில்லனின் வீழ்ச்சியும் ஈழத்தின் ஈமசடங்கும் (8)

நந்திக்கடல் நீரேரியின் வடக்கு கரையில் கிடக்கும் பிரபாகரனின் உடலை பார்த்து முடிவில்லாமல் சாரைசாரையாக வந்த ...